Waargebeurde verhalen

Meer dan honderd jaar geleden, adopteerde Bobby de straathond, een oudere Schotse herder, bij zijn vrienden bekend als Auld Jack. Ze werden boezemvrienden en waar ze ook naar toe gingen, altijd waren ze samen.
Jammer genoeg, stierf Auld Jack toen Bobby net 2 jaar oud was. De daaropvolgende 14 jaar, bewaakte de trouwe, lieve hond zijn vriends graf.

Slechts één maal per dag ging hij even weg. Hij ging dan naar Traill’s restaurant waar de vriendelijke eigenaar hem eten gaf. Hij at het eten nooit ter plekke op,maar nam het mee naar de begraafplaats.

Soms kwamen de kinderen uit het dorp bij Bobby langs en ze speelden dan vrolijk tussen de grafstenen tot de kinderen weer naar huis moesten en Bobby terugging naar de laatste rustplaats van zijn vriend.

Bobby leefde in de Victoriaanse tijd. De mensen die toen een hond hadden, moesten een speciale belasting betalen anders werd de hond gedood.

Bobby was er zich totaal niet van bewust, dat zijn leven gevaar liep.

Omdat Bobby een straathond was en er niemand belasting voor hem betaalde, moesten de rechters gaan beslissen wat er met de kleine hond gebeuren moest.

Tijdens de rechtszitting vertelden de inwoners van het dorp Bobby’s verhaal. De rechters waren zo onder de indruk van zijn trouw aan Auld Jack dat ze beslisten dat Bobby mocht blijven leven!

Samen betaalden de bewoners de belasting voor Bobby en ze bouwden ook een hondenhok naast het graf, zodat Bobby beschutting kon zoeken tijdens de koude Schotse winters..

Toen hij van ouderdom stierf, werd Bobby naast zijn geliefde vriend begraven zodat de twee voor altijd samen zouden zijn.

De kleine gemeente Montignoso in Noord-Italië heeft de regels voor het kerkhof aangepast, zodat een kleine hond van een onbestemd ras zijn baasje kan opzoeken, die op 32-jarige leeftijd overleed.

Het hondje dat terecht de naam ‘Medelijden’ draagt, trok eerst de aandacht van de lokale media, en haalde daarna zelfs de landelijke kranten. Nadat zijn baasje veel te vroeg overleden was, zocht het dier regelmatig het graf van zijn dierbare baasje op het kerkhof op. Veel mensen waren getuige van de dagelijkse bezoeken waarbij hij urenlang braaf en rustig aan het graf van zijn baasje lag te waken. Rond drie uur ’s middags stond hij op en ging terug naar zijn nieuwe eigenaars, de ouders van de ongelukkige jongeman. Dit gedrag ging maandenlang door, totdat een carabinieri de arme hond op een dag wegjoeg op grond van de kerkhofverordening, die zegt dat honden niet op het kerkhof mogen komen. Gelukkig veranderde de kleine gemeente de verordening onder druk van het publiek en mag de kleine ‘Medelijden’ rustig aan het graf van zijn baasje blijven liggen.

Met toestemming overgenomen uit de nieuwsbrief van Praktijk Parcival. In het begin van de maand mei van dit jaar trof mij een opmerkelijk bericht.

In het nieuws werd kort aandacht besteed aan een zwerfhond in Kenia, die de zorg op haar genomen had van een achtergelaten baby. In arme delen van Kenia worden veel baby’s te vondeling gelegd, ook worden baby’s soms weggegooid. In dit geval betrof het een kind dat in een arme wijk van Nairobi (de hoofdstad van Kenia) achtergelaten was in een tas.
Ooggetuigen hadden gezien hoe een zwerfhond met een plastic tas liep te zeulen over een drukke weg. De bewoner van het terrein waar de zwerfhond leefde had gezien dat de hond de zak mee had genomen naar haar nest. Later trof men de baby in het nest tussen de pups. Het meisje is daarna naar het ziekenhuis gebracht, de aanwezigheid van maden op de navelstreng maakte duidelijk dat het kind zeker twee dagen buiten gelegen heeft. De toestand van het meisje, dat de naam “Angel” (Engel) heeft gekregen is inmiddels stabiel. Het komt vaker voor dat zwerfhonden kinderen redden en opnemen in hun roedel. Wanneer dit soort berichten vaker belicht zouden worden en breder in het nieuws gebracht zouden worden dan zouden mensen veel meer respect gaan krijgen voor de hond; die al eeuwenlang zo dicht bij de mens leeft.