Aysun in het bos asiel juli 2012

Aysun Oney, vriend van Pretty Boy, bracht op 19 juli een bezoek aan het bos asiel in Istanbul.

Mijn ervaring in het bos asiel Istanbul.
Bij mijn aankomst op de luchthaven Ataturk werd ik opgevangen door Rasim (dierenarts in opleiding).
Hij bracht mij naar het huis Hussain, een van de verzorgers in het bos asiel, waar ik de nacht zou doorbrengen.

De volgende ochtend ben ik met Hussain, zijn vrouw en dochter vertrokken richting bos asiel.
Daar aangekomen heb ik mijn ogen uitgekeken; wat een hoeveelheid honden worden hier verzorgd.
Direct bij aankomst begon iedereen meteen aan zijn of haar taak;  eten geven, waterbakken bijvullen, poep ruimen en honden die extra zorg nodig hadden nakijken.

Ik vroeg aan de vrouw van Hussain waarom ze dit, vrijwilligerswerk, deed. Haar mooie antwoord was ,”ik heb nooit echt wat met honden gehad, maar kon ook niet tegen dierenleed, hier ben ik van ze gaan houden, ze hebben ons nodig, je kan het niet maken om niets te doen”.

Na 5 uur hard meehelpen moest ik helaas mijn bezoek beëindigen en mijn reis voortzetten.
Als ik volgend jaar weer naar Istanbul ga, ga ik ze zeker weer opzoeken.

Het bos asiel wordt zo goed mogelijk onderhouden, echt optimaal is het niet. De middelen zijn beperkt en men moet roeien met de riemen die men heeft. Werkten er vroeger 8 verzorgers, nu zijn dit er, wegens geld gebrek, nog maar drie. De honden, een duizendtal, worden zo goed mogelijk verzorgd. Maar je begrijpt dat 3 man op 1000 honden niet echt toereikend is. De mannen doen hun best van ’s morgens vroeg tot vaak ’s avonds laat.

De meeste dieren zijn schuw en bang voor mensen, logisch na alles wat ze hebben meegemaakt in de boze buitenwereld. Degenen die niet bang zijn liggen graag en vaak tegen je aan. Een van de honden geeft zelfs liefdesbeetjes.

Het bewust maken van volwassenen en kinderen is heel belangrijk. Uit onwetendheid over de hond doen mensen de vreemdste dingen.

Zes maanden geleden werd Matis (kruising Golden Retriever) geadopteerd. Nu werd Matis weer teruggebracht; het dier kwispelde en hierdoor viel haar kind steeds op de grond….. Matis wilde niet uit de auto, wilde niet bij zijn baasje weg. Met tranen in mijn ogen heb ik hem zoveel mogelijk aandacht proberen te geven.

In Nederland kennen wij afstands kosten of kosten als je een dier neemt.
Het bos asiel berekent geen kosten als een dier wordt teruggebracht omdat men bang is dat het dier anders op straat beland.
Matis is heel erg ongelukkig hij wil een thuis.
Dankzij de mensen van het bos asiel heeft hij een huis, maar wat een hond nodig heeft is een echt thuis, een eigen familie.

Ze hebben onze hulp hard nodig.

Dus adopteer een hond of 2 :)))) in uw huis of zoals ik Pretty Boy op afstand, en in mijn hart.