Een bliksembezoek 2006

Door het EDHKD, een vrijwilligersorganisatie uit Istanbul die zich bezighoudt met het herplaatsen naar Duitsland van honden uit een gemeentelijk, het gemeentelijk asiel van Sariyer, was ik gevraagd om, op hun kosten, een aantal honden te begeleiden op hun vlucht naar een nieuw thuis.

Naast het feit, dat ik deze Turkse dierenvrienden graag behulpzaam wilde zijn, leek het mij ook een mooie gelegenheid om weer eens in Atakoy te gaan kijken.

En zo vertrok ik donderdag ochtend vroeg naar Schiphol.

Woensdagavond had ik “tot mijn grote geruststelling” nog even een waar gebeurd rampenverhaal op de televisie gezien. Het ging over een botsing van 2 vliegtuigen in de lucht. U begrijpt dat ik tijdens de vlucht mijn ogen goed opengehouden heb om in geval van nood de piloot te kunnen waarschuwen…..

De heenreis was heel gezellig. Ik zat naast een Toyotaverkoper en een Turkse jongeman die vanaf zijn zevende in Nederland woonde. Tijdens de 4 uur durende vlucht heb ik erg veel over Turkije, de EU en Toyota geleerd. Volgens mijn Turkse buurman is de Turkse bevolking helemaal niet zo happig op een toetreden tot de EU. Ze zijn bang dat vooral de laagste klassen in hun maatschappij een hoge prijs voor deze toetreding zullen moeten betalen. Van meneer Toyota leerde ik dat de verkoopprijs van Toyota in Nederland lager ligt dan in de ons omringende landen. Er komt hier zoveel belasting op de “fabrieksprijs” en dus is de auto al duur genoeg.

Ook hoorde ik dat onze Pierre Van Hooijdonck nog steeds veel fans in Turkije heeft:) Oh ja, en voor diegene onder u die nog eens naar Turkije willen; ga niet shoppen in de grote winkelcentra, daar betaal je veel te veel. Als je voordelig wilt winkelen in Turkije moet je naar de markt of de kleinere winkels gaan. Natuurlijk hebben we het ook over allochtonen, rassendiscriminatie en cultuurverschillen gehad. Ik heb er veel van geleerd, maar het voert te ver omdat hier allemaal uit te leggen. Eenmaal op het vliegveld in Istanbul werd ik opgewacht door Banu samen met Murat Bekhan van het SHKD. Hij zou ons naar Atakoy brengen.
De opvang van Atakoy ligt echt “in the middle of no where” en omdat Banu’s auto het meer niet dan wel doet, was Murats hulp zeer welkom:)

Tot grote verbazing van Banu, Nilufer en Cemille, wilde ik de opvang echt binnen gaan en niet slechts de honden door het hek gadeslaan.

De meeste mensen schijnen het niet aan te durven om de opvang binnen te gaan. Dit is ook een obstakel bij het vinden van werknemers bij eventuele klussen die gedaan moeten worden.

Echter, van de 400 honden was er maar 1 die mij met zijn tanden wilde laten zien dat ik niet welkom was op zijn terrein. Echt stoer was hij trouwens niet want als ik een schreeuw gaf liep hij al weg……

Voor het overige kwamen de meeste honden naar me toe om, al dan niet tegen me opspringend, een knuffel te halen of bleven ze me rustig op een afstandje gadeslaan.
Net zoals bij mijn bezoek aan het oude Atakoy, kon ik tot mijn geruststelling constateren dat de meeste honden vrolijk en energiek zijn. Over het algemeen is hun conditie goed en zijn ze gezond. Ik vind het altijd heerlijk om tussen de honden te lopen, ze rustig te observeren en degene die dat willen, lekker te knuffelen. Na afloop zag ik er uit alsof ik een modderbad genomen had. De grond is kleiachtig en na een buitje regen al gauw blubberig. Alle honden die met hun moddervoeten tegen me op waren gesprongen hadden hun sporen achtergelaten. Het gewicht van mijn schoenen was, door alle aanhangende klei, verdrievoudigd (de geplande aanleg van wat paden is dan ook echt geen overbodige luxe).

De met de hulp van onze donateurs gekochte hondenhokken en zonneschermen, worden goed gebruikt.

Echter, er is nog ontzettend veel werk te verzetten. Als de beplanting en de aanleg van een aantal verharde paden gerealiseerd is, wordt het echt tijd om aan nog een aantal aparte kennels te gaan werken. De ca. vijftien honden die dag en nacht aan de ketting liggen, omdat ze anders gaan vechten, verdienen een beter lot. Verder heeft Nilufer nog een aantal honden van een kleiner ras, in een kleine container.Deze hondjes zitten dag en nacht binnen omdat ze zich niet kunnen verdedigen tegen de andere grotere honden.

Een buitenkennel aan de container, zou het leven van deze dieren een stuk aangenamer maken. Zoals u weet zitten er bij Cemille nog een aantal niet gesteriliseerde teefjes. Er is iemand bereid gevonden de sterilisatie van de honden te betalen en Banu probeert dan ook regelmatig een hond voor sterilisatie weg te brengen. Dit moet echt hooguit per 2 tegelijk anders is het voor Cemille een onmogelijke opgaaf de honden na hun operatie te verzorgen.
Zowel bij Nilufer als bij Cemille zitten nog een aantal niet gecastreerde reuen en ik zou graag zien dat we die konden laten castreren. Er zijn niet vaak vechtpartijen in Atakoy, maar niet gecastreerde reuen zijn toch vaak feller dan gecastreerde. Verder schijnt het in Turkije nog al eens voor te komen dat een volgens de dierenarts, gesteriliseerde teef toch drachtig raakt………Dit soort verrassingen zouden zich minder vaak voordoen als alle reuen gecastreerd waren.  

Ja, en dan wees Banu me ook nog op het probleem van de watervoorziening. In Atakoy is geen waterleiding. Er staan een aantal grote watertanks op het terrein die door de gemeente gevuld worden.

Nilufer en Cemille moeten het water verder met emmers over het terrein verdelen. Een soort buizensysteem waardoor het water over het terrein gedistribueerd zou kunnen worden, zou een ongelooflijke ontlasting voor de dames zijn.

Kortom, bij het weggaan uit Atakoy waren mijn gevoelens tweeërlei. Enerzijds was ik gerustgesteld dat het merendeel van de honden blij en gezond is, maar anderzijds toch ook wel met zorg over al het werk dat er nog gedaan moet worden.

Vanuit Atakoy gingen we even naar Murats kliniek voor een opfrisbeurt, door het enthousiasme van de honden was ik veranderd in een modderpropje. Gelukkig had ik schone kleren bij me. Voor de avond waren Banu en ik uitgenodigd voor een etentje bij één van de vrijwilligsters van het EDHKD thuis.

Istanbul is een immens grote stad. Van Atakoy naar Murats kliniek waren we al een half uur onderweg, van daar naar ons eetadres was nog eens een uur rijden.

Onderweg kwamen we regelmatig zwerfhonden tegen. Ik kan me nu eigenlijk wel indenken dat veel toeristen zich niet bewust zijn van het zwerfhondenprobleem; er lopen veel mensen en daartussen lopen wat honden, ze passen eigenlijk zo in het straatbeeld dat ze niet opvallen. Het drama van vergiftiging en mishandeling vind meestal ’s nachts of in de heel vroege ochtend plaats, niet echt de tijdstippen dat je als toerist door Istanbul gaat lopen.

Ik was een beetje teleurgesteld over mijn eerste bezoek aan een Turks huis……….behalve dat er geen lift in het gebouw was, zag het er net zo uit als bij ons….. Het eten daarentegen was wel anders. Bilge en Lale hadden echt hun best gedaan om een aantal traditioneel Turkse gerechten te maken en ik heb gesmuld!

Het was ontzettend leuk en nuttig om de mensen waar ik zoveel e mail contact mee heb en die voor het zelfde strijden als wij, nu eens in levende lijve te ontmoeten.

U begrijpt dat de gesprekken veelal over honden en het werk voor de honden gingen.

Al snel bleek dat ook deze dames, net als Banu, niet alleen hun vrijwilligers werk in het asiel doen. Ook in de omgeving van hun huis verzorgen ze een groot aantal zwerfhonden en katten. Bilge had zo 15 katten en Gulsum had 39 katten thuis en 26 op kantoor…..
Toen we om 1 uur uitgekletst waren, zijn we even een uurtje op bed gaan liggen. Vol van alle indrukken is er van slapen natuurlijk niets gekomen…

Om 2.30uur moesten we al weer op weg naar het vliegveld.

Bilge en Gülsum van het EDHKD namen het inchecken en het onderhandelen over de vervoerskosten van de honden, voor hun rekening. Toen dat eindelijk geregeld was zijn we op de luchthaven gaan ontbijten.

Gülsum waarschuwde me nog uitdrukkelijk de kat, die ik als cabinebagage mee zou nemen, niet uit haar reismandje te laten, omdat ik haar er dan nooit meer in zou krijgen…….Ze had echter buiten de Turkse douane gerekend. Zij stonden er op dat ik het diertje uit de reismand haalde, zodat zij konden kijken of er geen verdachte voorwerpen in de mand zaten. Hoe ik ook smeekte en uitlegde wat het gevaar was, de mand moest en zou open. Zodra ik het deurtje open deed begon de poes vervaarlijk te krijsen en meteen haar nagels naar me uit te slaan. Gelukkig bracht dit de mannen tot inkeer. De mand mocht weer dicht (achteraf hoorde ik dat vlak voor mij ook een passagier met een kat door de douane was gegaan. Zij had de kat er echt uit moeten halen en het beestje is ontsnapt. Na een 10 minuten durende speurtocht, grote paniek en een hoop krabbels zat deze kat pas weer in zijn mand. Waarschijnlijk hadden de heren geen zin in een tweede speurtocht).

Bij het instappen kon ik zien dat de honden in het ruim geladen werden. Door het kalmeringsmiddel dat ze voor de reis gekregen hadden, zouden ze de reis wel, zonder al te veel onrust, doorkomen.

De poes heeft zich de hele vlucht doodstil gehouden. Zo stil dat ik haar, eenmaal op Schiphol aangekomen, even heen en weer geschud heb om zeker te weten dat ze nog leefde…..

Trouwens poezenkind was niet de enige die zich stil hield…..het vliegtuig zat vol met oudere slapende Turken. Ook de dame naast mij sliep vast. Ik durfde haar niet wakker te maken maar moest zo ontzettend nodig…dat ik er buikpijn van kreeg. Gelukkig werd er op een gegeven moment een ontbijtje geserveerd. Toen de steward mijn buurvrouw wakker maakte kon ik van de gelegenheid gebruik maken.

Eindelijk na een kleine 4 uur in, op het geronk van de motoren na, haast wel volledige stilte, landden we op Schiphol. Iedereen werd weer wakker, alle tasjes, tassen, wagentjes en zakken werden gepakt en de wandeling naar de bagagebanden begon.

De honden worden uit het vliegtuig gehaald en dan als “afwijkende bagage” naar de hal waar alle bagagebanden zijn gebracht. Van daar is het nog maar een kleine honderd meter naar de aankomsthal en daar stond iemand van een Duitse organisatie mij op te wachten om de honden naar hun nieuwe eigenaars te brengen.

Om 12 uur was ik weer thuis en na een lekkere douche ben ik gaan…slapen