Istanbul april 2008

Afgelopen weekend ben ik weer naar Istanbul geweest; een korte hevige trip vrijdag heen, zondag terug.

Vrijdag om 08.00 ben ik van huis (Zeeland) vertrokken om om 10.00uur op Schiphol aan te komen.

Ik had 3 benches voor het SHKD bij me en hoopte dat die gewoon mee mochten. Geen valse hoop; de verantwoordelijke achter de balie vroeg of de kennels voor ActieZwerfhonden waren en op mijn JA mochten ze gewoon gratis en voor niets mee!
Ik voelde me best een beetje trots dat de goede man zomaar onze naam noemde.

Nog even een cadeautje voor Murat (arts SHKD) en zijn vrouw gekocht en snel ingestapt.

Ik zat naast 2 Turkse mensen. 1 woonde al zo lang in Nederland dat ze veel Turkse woorden vergeten was en dus spraken deze 2 Turken..Nederlands. Het werd een gezellig reis met uitwisseling van allemaal spannende avonturen.

Aangekomen in Istanbul bleek mijn koffer vermist; rampspoed er zat salami en kaas is voor één van de vrijwilligers in Istanbul, speciaal verband voor een ander en 10 snaptest voor Leishmania die tussen de 2-7gr. C. bewaard moesten worden.

Op zo’n moment is het wel lastig geen Turks te spreken.
Gelukkig was mijn reisbuurman een handige tolk. Ook zijn bagage bleek zoek geraakt.

Na veel formaliteiten en de toezegging dat mijn bagage er om 22.00 zou zijn kon ik eindelijk, zonder bagage door de douane waar Murat mij op stond te wachten.

We zijn naar Sefakoy (oude Atakoy) gereden.

Overal langs de weg zagen we zwerfhonden en bij Sefakoy nam hun aantal toe. De gemeente dumpt honden in dit gebied en Nilufer en Cemille proberen van hun beperkte voervoorraad toch ook iets aan die honden te geven die anders zouden verhongeren.

Elke keer als Murat naar Sefakoy gaat houdt hij ook deze zwerfhonden in de gaten. Nu bleek er één heel veel moeite te hebben met lopen. We zijn uitgestapt om hem te vangen en voor behandeling mee te nemen naar de kliniek maar kregen de hond niet te pakken.
Murat en Nilufer zullen het blijven proberen.

De opvang is echt erbarmelijk. Hadden de honden in Atakoy in ieder geval nog de ruimte, hier is de opvang echt veel te klein. Bovendien bestaat de bodem uit cement/betonresten en loopt het regenwater dus helemaal niet weg. Om de hondenvoeten enigszins droog te houden zijn er heel veel houtenpallets neer gelegd maar echt lekker loopt dat natuurlijk niet.

Na veel aandringen heeft de gemeente toegezegd een aantal vrachtwagens grond te zullen brengen.
Met Nilufer ben ik overeengekomen dat ze, op kosten van AZ, wat mensen in zal huren om de opvang te vergroten. Er is plaats genoeg alleen moet er een groter stuk met hekken omheind worden.
Ook hebben we afgesproken dat in mei alle honden op kosten van AZ tegen vlooien en teken behandeld zullen worden.

Daarna gingen we op weg naar Murat’s praktijk.
Naast zijn werk voor het SHKD heeft hij ook nog een privé praktijk om zijn boterham te verdienen.
In zijn praktijk worden ook zwerfkatten behandeld en verzorgd. Ohhh wat een prachtige katten en kittens zaten er weer, ik zou er zo wel 3 mee willen nemen. Omdat we in Nederland eigenlijk al een zwerfkatten probleem hebben, heb ik me ingehouden; ik zal binnenkort wel weer een Nederlands stumpertje vinden dat mijn zorg behoeft.

’s Avonds hebben we eerst de 45 zwerfkatten gevoerd die Pinar dagelijks verzorgd. Ze heeft van een kennis een oude auto gekregen die op een parkeerplaats staat. Hier kan ze er vier in bewaren en als het erg slecht weer is worden de raampjes open gezet en kunnen de katten lekker beschut in de auto liggen:). Daarna zijn we uit eten gegaan in een typisch Turks restaurant. Turken zijn zo ontzettend hartelijk en gastvrij en ze zijn alsmaar bang dat je niet genoeg eet:) Ik heb de meeste heerlijke dingen geproefd en voor dagen genoeg gegeten.

Daarna de luchthaven gebeld en jammer genoeg was mijn bagage er nog niet.
Wat voel je je dan vies en ongemakkelijk als je geen verschoning, geen tandenborstel en geen eigen pyama hebt. Gelukkig hadden Murat en Pinar van alles in huis, ook in mijn maat groot:) en had ik mijn medicijnen in mijn handbagage.

Ondanks hun goede zorgen heb ik die nacht nauwelijks een oog dicht gedaan.

’s Morgens na een 3 sterren ontbijt, al kreunend dat ik niet meer kon eten en nog vol zat van de andere avond, zijn we weer op weg gegaan naar Murat’s praktijk.

Gelukkig bleek bij navraag dat mijn bagage eindelijk aangekomen was! Samen met Bilge van het EHDKD ben ik naar het vliegveld gegaan om de koffer af te halen.

Vervolgens zijn we naar het bos-asiel gegaan. Ik moest nog nieuwe honden uitzoeken voor het vriendenproject, kijken hoe de honden waren die ik op mijn terugvlucht mee zou nemen en een aantal nieuwe honden uitzoeken die dan mogelijk door Stichting Resanito in Nederland geplaatst gaan worden.

Luka uit Gülsüyu blijkt een waanzinnig lieve dol enthousiaste hond. Jammer dat ze niet in Gülsüyu kon blijven maar via Resanito zal ze zeker een gouden mandje krijgen.

Wat een boel leuke, lieve honden waren er weer!
Ik ben helemaal afgelebberd en bijna omver gesprongen door een heleboel enthousiaste viervoeters.

Ook kwam ik Recep tegen. Misschien herinnert u zich onze oproep nog voor babyspullen voor zijn kindje. Hij bedankte me heel erg hartelijk (en de gulle gevers natuurlijk ook) en liet me vol trots een foto van een bolle baby zien.

Daarna zijn we op weg gegaan naar de Moskee. De vader van Melek, één van de vrijwilligsters, was overleden en zou begraven worden.

Een Islamitische begrafenisdienst is anders dan wat wij gewend zijn. Allereerst zien Moslims de dood meer als deel van het leven en is een begrafenisdienst dus ook een deel van het dagelijks leven. Men is niet, zoals bij ons, voor de gelegenheid gekleed en iedereen kan aansluiten.
De dienst zelf is eigenlijk een mannenaangelegenheid; zij bidden en staan bij de kist. De vrouwen staan op een afstandje en doen nauwelijks mee aan het gebed.
Na een korte dienst wordt de kist naar de begraafplaats gebracht. ’s Avonds is er bij de familie van de overledene thuis nog een bijeenkomst voor naaste familieleden. Er wordt een soort pap gemaakt die heel erg lang geroerd moet en dat doen alle gasten samen. Daarna wordt er wat van de pap naar de buren van de overledene gebracht.

Ook Lale van het EHDKD was op de begrafenis en na de dienst zijn we met zijn 3en (Bilge, Lale en ik) weg gegaan om te praten, te overleggen en weer te praten tot ’s nachts 1 uur toe.

Moe maar voldaan stapte ik mijn bed in om als een blok in slaap te vallen.

Om 09.00 weer een 3 sterren ontbijt en om 10.00 naar het asiel om de 5 honden op te halen die met mij mee terug zouden vliegen. 4 in het ruim 1 als handbagage en daarnaast nog een tas met 25 bloedmonsters die naar een Duits laboratorium moesten ter bepaling van de Rabiëstiter (honden die vanuit Turkije naar de EU reizen moeten papieren hebben waaruit de aanwezigheid van voldoende vaccin tegen Rabiës in hun bloed blijkt).

Eenmaal in de lucht bleek het vliegtuig te beschikken over een, voor mij, nieuw snufje; iedere passagier had de beschikking over een beeldscherm waarop, met behulp van een boordcamera te zien was wat de piloot vanuit de cockpit zag. Toch wel bijzonder om zo bijvoorbeeld het taxiën echt mee te maken.

Na een goede vlucht kwam ik om 17.00 op Schiphol aan.

Alle honden waren heelhuids aangekomen en Jeanneke van Resanito en Frauke van een Duitse organisatie stonden mij al op te wachten.

Eén van de honden voor Resanito was Zeyna (zie honden zoeken vrienden, gehandicapte honden). Met dank aan Resanito is Zeyna meteen dinsdag al door de orthopeed geopereerd en zal ze binnenkort een hele gezonde gelukkige hond zijn!

Uiteindelijk was ik om 21.30 weer terug in mijn Zeeuwse huisje.

Veel foto’s kan ik u jammer genoeg niet tonen; mijn fototoestel zat in mijn zoekgeraakte bagage.