Istanbul augustus 2007

Zoals de trouwe lezers van deze site weten zijn er in december 2006, tegen alle afspraken in, pups in Atakoy geboren.

Door de primitieve omstandigheden is Atakoy geen plek waar pups kunnen overleven en dus heeft ActieZwerfhonden de kleintjes met hun moeder over laten brengen naar het bos-asiel van het SHKD, met de bedoeling ze, als de tijd rijp was, naar Nederland te laten komen voor herplaatsing door Stichting Resanito. Inmiddels zijn de pups teenagers geworden en helemaal klaar voor de reis naar Nederland en dus vloog ik naar Istanbul

Onderstaand een verslag van mijn reis die natuurlijk niet alleen bestond uit het ophalen van de honden.

Tot nu toe ging ik meestal alleen naar Istanbul en sliep daar bij bevriende dierenbeschermers. Dit keer echter is mijn man meegegaan en wilden we ook eens 2 dagen toeristje spelen en dus hadden we een hotel gereserveerd in Sultan Ahmet.

Woensdag om 17.00 zijn we geland. Omdat we 25 kilo verbandmiddelen bij ons hadden, had ik gevraagd of we door iemand van het SHKD afgehaald konden worden. Ömer stond al op ons te wachten en na veel zoeken, in Istanbul schijnt niemand de weg te weten, kwamen we bij ons hotel. Spullen naar de kamer gebracht en snel even kleding aangetrokken die beter afgestemd was op de tropische temperaturen.

Daarna via de dierenkliniek van Murat, waar 2 oh zo vertederende zwerf kittens verzorgd werden, naar het huis van één van de Turkse dierenbeschermsters om weer even bij te praten.

Veel van de mensen waarmee ik dagelijks contact heb waren aanwezig en we hebben tot diep in de nacht zitten praten.

En oh heerlijk Istanbul…zelfs toen we ’s nachts naar huis reden stonden we in de file.

Zondag hebben we gebruikt om de wereldberoemde bezienswaardigheden in de oude wijk van Istanbul te bezoeken; de Blauwe Moskee, het Aya Sofia museum en het Topkapi paleis.

Iedere moskee heeft een apart “vrouwen gedeelte”

We probeerden om even niet aan zwerfdieren te denken, maar de vele honden en katten konden niet over het hoofd gezien worden.
Istanbul is een stad van tegenstellingen; name it and they have it.
Arm-rijk, vuil-schoon, oud-nieuw, mooi-lelijk.

Het is een mistieke stad. De mensen zijn beleefd en gastvrij. En nog nooit heb ik zoveel winkels en restaurantjes gezien. Overal worden zaken verkocht; van luxe winkel, tot eenvoudige handkar.

Op maandag zijn we begonnen met een bezoek aan de opvang in Atakoy. We dachten op alles voorbereid te zijn….maar dit bleek een misvatting. De toegangsweg was geblokkeerd met een hoop puin en de opvang was al gedeeltelijk gesloopt.

De opvang moet wijken voor een waterzuiveringsinstallatie en de arbeiders zijn gewoon voor het verlopen van de termijn, begonnen met het ontmantelen van de opvang. Er is precies een hap uit het midden genomen (zie film). De opvang was al niet ruim, maar nu er nog maar 2/3 van over is, is het helemaal verschrikkelijk. Juist nu we de boel onder controle kregen moet er worden gesloopt.
Bovendien werd ons verteld dat Salih, na een ruzie met de dames, ontslag heeft genomen….het gevolg hiervan was al te zien.

Ondanks alles zagen de honden er goed doorvoed en levenslustig uit. De werkers van de gemeente hadden ook een goede daad verricht…ze hebben een bron geslagen waardoor de honden nu onbeperkt water ter beschikking hebben, iets dat met de absurde hoge temperaturen van de afgelopen weken een geschenk was.

Enige maanden geleden is de toegang naar de opvang door een grapjas van het vliegveld omheind (de opvang ligt met toestemming van de gemeente op grondgebied van het vliegveld). Om de opvang binnen te gaan om de gezondheid van de honden te bekijken moest ik op een schuinstaand pallet klimmen, om over een hek met prikkeldraad versperring te gaan, om aan de andere kant te landen op een watertank en via een emmer als afstapje uiteindelijk veilig en wel op de grond te komen. Dit onderdeel van de film houden we voor vertoning in besloten kring:).

Tot onze verbazing zagen we weer een zestal niet gesteriliseerde teven. Het bleek dat deze van een kennis van Cemille waren. Hij heeft ze bij Cemille gebracht en in ruil voor onderdak voor de honden helpt hij haar met de verzorging van alle honden.
Op zich geen verkeerd plan, ware het niet dat we echt geen pups in Atakoy willen. Gelukkig heeft Murat die met ons mee was gekomen, toegezegd de honden volgende week te zullen steriliseren.
Het was moeilijk om in Atakoy te zijn; weliswaar is de opvang primitief, maar voorlopig is het wel het enige “thuis” van de honden. Wat er nu met ze gaat gebeuren kunnen we alleen maar naar raden.

Vanuit Atakoy zijn we naar het bos-asiel gegaan.
Iedere keer als ik in dit asiel kom ziet het er weer beter uit.
Met een nieuw management van betaalde en vrijwillige krachten, is het echt een goed asiel en is het SHKD nieuw leven ingeblazen.

Ons eerste bezoek gold natuurlijk moeder Sandra en haar pups. Zij zouden aan het eind van ons bezoek mee naar Nederland gaan.
De pups zijn teenagers geworden en dolenthousiast over iedere menselijke aandacht.

Fabio, een van de honden van het vriendenproject was net geopereerd aan een gezwel op zijn buik. Gelukkig was de operatie geslaagd.
We hebben druk gefilmd en gefotografeerd om al onze donateurs een wat beter beeld van de beide asielen te geven.

Aan het eind van de middag zijn we met één van de vrijwilligers van het SHKD dieren in het bos van Eyup eten gaan brengen.Zoals we al eerder bericht hebben, dumpen medewerkers van de stad Istanbul sinds een aantal maanden honden in de bossen om de stad.

De dieren zijn daar gedoemd te sterven van de honger. Op zoek naar voedsel komen zij naar de snelweg, de plek waar het meeste afval ligt of trekken ze naar de huizen op het platte land.

Bewoners van afgelegen huizen wordt uitleg gegeven over de zwerfhonden en de vrijwilligers trachten afspraken met hen te maken over het voeren en verzorgen van de honden.

Een aantal dierenbeschermers trachten de dieren zo vaak mogelijk voedsel te brengen.
De schatting is dat er zo’n 3000 honden in de bossen rond Istanbul trachten te overleven.

Na een zware dag waren we rond een uur of half 10 s avonds in het hotel terug en na een hapje gegeten te hebben zijn we vroeg naar bed gegaan.

Dinsdag was weer bedoeld om toeristje te spelen.

Istanbul een stad van tegenstellingen

Echt helemaal los van de dieren kom je in Istanbul toch nooit. Overal waar je kijkt zie je zwerfkatten en -honden. Sultanahmet, de oude wijk met de grote toeristische trekpleisters heeft er alles aan gedaan (lees fanatiek vergiftigd) om van de zwerfhonden af te komen. Op het moment zie je er dan ook niet echt veel honden. Het aantal katten is echter enorm (in andere delen van Istanbul liggen de verhoudingen weer anders) Zolang de mens de dieren met rust laat en er voldoende eten en drinken te vinden is hebben deze dieren gewoon een prima leven. Eten is er genoeg; uit angst voor bomaanslagen zijn alle vuilnisbakken in deze deelgemeente weggehaald en ligt het afval gewoon op straat. Er wordt regelmatig vuil opgehaald en de straten worden regelmatig geveegd, maar ondertussen hebben de zwerfdieren hun buikjes al rond gegeten.

Als de Turkse bevolking de zwerfdieren gewoon nog een paar jaar zouden willen accepteren en als de overheid in die tijd een consequent neuter and return beleid uitvoert, dan kan de populatie teruggebracht worden zonder dierenleed te veroorzaken.

De reactie van de mensen op de zwerfdieren is erg verschillend. Poezen worden over het algemeen geaccepteerd en zelfs wel aangehaald. Honden worden toch weg vaak verjaagd en getrapt. Mensen zijn echt bang voor de honden en dit wordt door de ouders overgebracht op de kinderen. Toen ik probeerde een zwerfhond wat water te geven, keken de omstanders mij echt aan alsof ik gek geworden was, maar als je een kat aait kijkt niemand daar vreemd van op.

s Woendags zijn we om 03.15 uur opgestaan. Om zoveel mogelijk honden mee terug te krijgen, zijn mijn man en ik met verschillende vluchten teruggevlogen.
“Ons”eerste vliegtuig ging om 07.45. Murat had een leuk overhemd aangetrokken en lekkere aftershave opgedaan voor zijn charme-offensief tegen de baliemedewerkster die er voor moest gaan zorgen dat mijn man 3 honden en niet alleen de ene hond waar bij de reservering toestemming voor was gegeven, mee in het vliegtuig zou krijgen. We waren vastbesloten moeder Sandra en alle 4 haar pups mee naar Nederland te nemen. Onze opluchting was groot toen mijn man en de 3 honden netjes in het vliegtuig zaten.

In afwachting van mijn vlucht ben ik met vrienden van het EHDKD gaan ontbijten en vervolgens hebben we nog in de doornen gehangen om een kitten te vangen dat we aan de goede zorgen van Murat’s vrouw toevertrouwd hebben.

Mijn man werd op Schiphol opgewacht door Jeanneke van Resanito. Zij nam de honden over en mijn man ging de gedemonteerde transportkennels bij Alexandra brengen (een stewardess die de kennels voor ons weer naar Istanbul brengt) daarna begon voor hem het grote wachten totdat ik zou landen.

Voor mijn vlucht en de onderhandelingen waren de troepen weer gemobiliseerd en ook de laatste 2 hondjes konden op weg naar Nederland; 1 ging naar een opvangadres en 1 Turkse schone hebben we mee naar huis genomen als uitbreiding van onze eigen roedel.
Om 21.00 uur kwamen we moe maar voldaan thuis.