Raymond in het bos asiel 2010

22 –24 JANUARI 2010
AZ heeft mij gevraagd om twee, door het SHKD herplaatste, honden op te halen uit het bos asiel. Ik wil dit graag doen, ook omdat ik het bos asiel nog nooit met eigen ogen heb gezien en graag wil kennis maken met dierenarts Murat, de drijvende kracht achter het bos asiel. Wat aan bagage mee kan besteden we dit keer aan cadeautjes voor de kinderen van zijn medewerkers Omer, Mehmet, Ali, Sati en Huseyin.

Vrijdag 22 januari
Skykennels stevig ingesnoerd, rugzakje met het hoognodige ingepakt en natuurlijk de cadeautjes. Vriendin Petra en haar zus Sandra hebben lekker gefunshopt. 20 kg speelgoed, tekenspullen, voetballen, sieraden, handschoenen, sjaals en chocolade zitten stevig ingepakt in een grote reistas. Op naar Schiphol!
De vlucht naar Istanbul verloopt gladjes. 19.30 uur plaatselijke tijd word ik opgehaald door de chauffeur van Murat. Het is koud en het regent pijpenstelen. De rit naar mijn hotel duurt meer dan 2 uur, we zitten in één grote file van het vliegveld tot aan het hotel. Oorzaak: het slechte weer en vandaag zijn de schoolvakanties begonnen, heel veel mensen zijn onderweg naar familie of vakantieadres. Snel een hapje eten en dan naar bed. Het is inmiddels gaan sneeuwen en het vriest. Dat voorspelt weinig goeds voor morgen…

Zaterdag 23 januari
Als ik de gordijnen open doe, zie ik Istanbul zoals ik het nog nooit gezien heb. Istanbul is wit, er ligt een dik pak sneeuw, de wind giert door de smalle straatjes rond het hotel, buiten is het –5, maar door de harde wind voelt het als – 10. De winter heeft de stad in haar greep, zo’n slecht weer is het in jaren niet geweest…Omer en Murat halen me met de auto op. Het sneeuwt aan een stuk door. We rijden voorzichtig naar het bos asiel. Al van verre worden we door de honden begroet. Overal om je heen luid geblaf en kwispelende staarten, ondanks de snijdende kou…

Alles is met een dikke laag sneeuw bedekt, toch zie ik een verzorgd asiel: ruime, schone partitions voor de honden, iedere hond heeft een hok, voer in de bakken, een verwarmde keet met keukentje voor de medewerkers, toiletten die het doen. De honden die ik tegen kom, zien er verzorgd uit, zoeken contact, willen en krijgen ook een warme knuffel!

Ik zoek met Murat de honden die Petra, Sandra en Yolanda geadopteerd hebben: Fabio, Jam, Bebito, Chance en Fidel. Voor zover ik door de sneeuwbuien heen kan turen, maken de hondjes het goed. Fabio en Jam broederlijk bij elkaar en de kleine Dubby, maatje van Fabio, altijd dicht bij hem in de buurt. Het is wel afzien met deze kou….Fidel en Chance ogen sterk, banjeren wat door de sneeuw. Bebito konden we niet vinden.

Murat en de anderen gaan aan het werk. Er moeten honden verzorgd worden en er moeten 15 honden verzameld worden voor transport op zondag naar Duitsland via Bulgarije. Murat wil ze vandaag onderbrengen bij een medewerker. Door de gladheid en sneeuw wordt het waarschijnlijk niet mogelijk om ze zondag uit het bosasiel te krijgen. Eerst sneeuwkettingen om de banden van de bus waarmee de honden vervoerd zullen worden, dan de honden en voer inladen. Het is erg koud en nat, de mannen komen om het half uur naar de keet voor een kop warme thee en om even op te warmen bij de kachel. 

Als de mannen bij elkaar zijn, deel ik de cadeautjes uit die wij voor hun kinderen hebben meegenomen. Het is even feest! Iedereen krijgt wat, ook Akin en Yildiray, 2 nieuwe medewerkers bij het bos asiel.

De mannen gaan weer aan het werk, ik bekijk het asiel verder, zie hoe de honden hier met veel liefde verzorgd worden en weet zeker: dit is een goeie plek, dit asiel moet blijven, dit asiel verdient onze blijvende steun.

Eind middag vertrekt de bus met de 15 honden, we trekken eerst door de sneeuw een berijdbaar spoor voor de bus, al slippend redt de bus het net om het terrein af te komen. Murat, Omer en ik volgen met de auto, Omer gaat extra sneeuwkettingen kopen, Murat en ik gaan een hapje eten. Ik praat uitgebreid met Murat over zijn aanpak en plannen, het Neuter en Releaseprogramma, de voorlichting op scholen. Begin bij de jongeren is zijn boodschap, zij staan nog open voor nieuwe inzichten. Hij pakt een tandenstoker van tafel en breekt die met gemak, hij pakt een handvol tandenstokers, probeert die allemaal tegelijk te breken, dat lukt ‘m niet: together we are strong, is zijn boodschap, samen sta je sterker! Petje af voor deze gedreven en sympathieke dierenvriend!

Wij lopen naar het Hilton hotel waar we Robert Smith ontmoeten. Hij is de steun en toeverlaat van het SHKD, zonder hem zou het bos asiel niet kunnen bestaan. Murat bespreekt het transport van de 15 honden met hem. Het wordt een moeilijke tocht, de wegen zijn onder gesneeuwd, niet alle grensovergangen zijn veilig voor de honden. Robert en Murat wikken en wegen, wat is de beste route? Als de plannen rond zijn, nemen we afscheid. Een korte, maar bijzondere ontmoeting….

Murat brengt mij terug maar mijn hotel. Onderweg belt Hank. Hij vliegt morgen met mij mee. Hij zegt dat onverwacht maar één hond mee gaat Nederland. Bobby is de gelukkige. Terug bij mijn hotel, neem ik hartelijk afscheid van Murat en beloof hem dat hij en zijn medewerkers op onze blijvende hulp kunnen rekenen.

Zondag 23 februari
’s Ochtends roof ik het ontbijtbuffet van het hotel leeg en ga met een plastic tas vol brood, kaas en worst de stad in. Het is nog steeds bar slecht weer. In de jagende sneeuw ga ik op zoek naar honden en katten die zin hebben in een lekkere traktatie. Ik hoef niet lang te zoeken, ben snel door mijn voorraad heen. Zie in de straten ook een paar honden met rode en gele tabs in hun oor. Dat zijn honden die het Neuter en Release programma doorlopen hebben, zij zijn gesteriliseerd/gecastreerd en daarna weer los gelaten.

Nog even een blik in de Blauwe Moskee en het Topkapi paleis en dan is het weer tijd om naar Nederland te vertrekken. Op het vliegveld is het een drukte van belang. Gelukkig staan Omer en Hank er al, en Bobby natuurlijk, veilig opgeborgen in een ruime skykennel. Nog een knuffel van Omer en dan gaan we. Wij komen redelijk makkelijk met Bobby langs alle controles. We vliegen met Corendon, Hank weet alles soepeltjes te regelen met ‘zijn’ mensen.

Om 01.30 uur komen we op Schiphol aan. Hank moet helaas snel weg. Ik wacht en wacht. Alle bagage is opgehaald, de passagiers en de bemanning van mijn vlucht zijn al lang vertrokken. Waar blijft Bobby?? Een half uur later kan ik opgelucht adem halen, Bobby komt met de lift naar boven, hij maakt het goed, ziet er fris uit. Ik loods hem langs de douane, de papieren zijn in orde, buiten wachten de mensen die Bobby zullen opnemen al vol ongeduld op hem. Een mooi moment als Bobby uit de kennel mag en op weg gaat naar een nieuwe, veilige plek!

Op het parkeerterrein haal ik mijn auto onder een berg sneeuw vandaan en rij naar huis. Om 03.00 uur ben ik weer thuis op Scheveningen, een hele ervaring rijker. Ik heb gezien hoe liefdevol en professioneel de zwerfdieren in het bos asiel opgevangen worden, hoe zij het daar naar hun zin hebben, ik heb prachtige mensen ontmoet….Ik kan iedereen aanraden om eens een kijkje te nemen in het bos asiel. In samenwerking met AZ biedt Corendon een mooie stedenreis naar Istanbul aan, waarin een bezoek aan het bos asiel is opgenomen. Doen zou ik zeggen, zeer de moeite waard!