Simone in Istanbul 2009

Op woensdag 18 februari, een week later dan gepland, ben ik naar Istanbul vertrokken.

Het was de bedoeling dat ik op de terugweg naar Nederland drie honden mee zou nemen.
Helaas hoorden we vlak voor vertrek dat er met de terug vlucht van Istanbul naar Amsterdam geen honden mee konden omdat er te weinig passagiers waren en er dus een kleiner vliegtuigtype ingezet werd.
Flink balen, maar het was niet anders.

Gelukkig ging ik niet helemaal voor niets naar Istanbul.
Mijn rugzak zat vol met medicijnen, injectienaalden en flink veel hechtdraad en ik zou mezelf niet zijn als ik er geen voer in zou hebben zitten voor de honden.
Ook zou ik een bezoek brengen aan het bos asiel en Safekoy. Dit asiel werd weer door de gemeente gedwongen te verhuizen.
Gelukkig konden nu alle honden worden opgevangen door het bos asiel.

Aangekomen in Istanbul werd ik opgewacht door Pinar, zij is de vrouw van de dierenarts van het bos asiel en Mirella. Een Brabantse die sinds 5 jaar in Istanbul woont en vloeiend Turks spreekt. Mirella is een vriendin van Pinar.

Eenmaal in de auto zijn we gelijk naar de dierenkliniek gereden waar Murat aan het werk was.
Na een kennismaking en een kopje thee ging ik met Pinar en Mirella de zwerfkatten voeren. Deze katten vertoeven rond een parkeerplaats bij het strand en ze weten precies wanneer Pinar er aankomt, want ze zitten keurig op haar te wachten.
De katten die er nog niet zijn worden door Pinar gewaarschuwd d.m.v. toeteren. Ze komen dan uit alle hoeken te voorschijn.
Het voer bestaat meestal uit etensresten van restaurants waar Pinar overdag langsgaat.

Na het voeren zijn we nog even bij Mirella op de thee geweest en toen was het alweer 8 uur en kwam Murat thuis van het werk.

Ik logeerde bij Murat en Pinar, die ontzettend gastvrij en attent waren.

De volgende dag stonden we om 8 uur op en gingen na een heerlijk ontbijt op weg naar Sefakoy. Dit asiel staat op modderig gemeentegrond, veel honden op een klein stuk grond. De stank was verschrikkelijk, honden die continue aan het blaffen waren, hondenhokken die niet meer voldeden waardoor de honden in de modder stonden en lagen. Gelukkig hoefden deze honden nog maar 1 dag in deze puinzooi te blijven want de volgende dag zouden ze naar het bos asiel overgebracht worden.

We vervolgden onze reis naar het bos-asiel. Daar aangekomen kwamen een aantal enthousiaste honden ons meteen al tegemoet rennen.
Het personeel was druk bezig om nieuwe hondenhokken te timmeren voor de honden van Safekoy, afrasteringen te maken, honden te voeren, voer klaar te maken voor de puppy’s, de leefruimtes en hokken van de honden schoon te maken, etc..
Murat heeft me een rondleiding gegeven en het verbaasde me hoe groot het bos-asiel is en wat een werk ze moeten verrichten om deze honden een goed bestaan te geven.
Tijdens de rondleiding vertelde Murat dat de gemeente gisteren ongeveer 10 pups bij het bos asiel had afgeleverd met de mededeling dat ze ingeënt en gezond waren; dus niet. De meeste pups waren flink aan het hoesten en een enkele pup had schurft. Ook vonden we een pup die zo ziek was dat Murat haar moest laten inslapen.
Murat heeft contact gehad met de dierenarts van de gemeente maar die had natuurlijk alweer genoeg smoesjes verzonnen.

Ik ben de hele dag in het asiel geweest en heb mee geholpen met het voeren, hokken bouwen, schoonmaken, maar ik heb toch ook wel veel met de honden gespeeld.

Rond 5 uur gingen we terug naar de dierenkliniek. Murat moest nog wat administratie doen en ik ben met Mirella meegegaan tot Murat mij rond 20.00 uur weer op kwam halen.

Rond 21.00 uur werden we opgebeld dat we toch 1 hond mee naar Nederland mochten nemen. We waren erg blij met dit nieuws.
Gelukkig zat er een reisklare hond in de kliniek en konden we deze hond de volgende ochtend om half 6 ophalen en gelijk door naar het vliegveld.

De terugreis ging erg vlot en bij aankomst op Schiphol stond Marja klaar om de hond op te vangen. Deze hond gaat een heel nieuw leven tegemoet. Een veel beter leven.

Mijn bezoek was kort maar ik heb een groot respect voor het personeel van de asielen en voor Pinar die zoveel overhebben voor het welzijn van de honden en katten in Istanbul.
Simone Riedijk