Verslag Fidan Ekiz GPD 2006

“STRATEN VAN ISTANBUL LIGGEN BEZAAID MET DODE ZWERFHONDEN”

door Fidan Ekiz journalist GPD

Ze worden vergiftigd, opgejaagd, met drugs ingespoten en doodgereden. Naar schatting telt Turkije 300.000 zwerfhonden en met name in de metropool Istanbul groeit het straathondenprobleem.

(Van onze correspondente Fidan Ekiz) ISTANBUL (GPD) _

Op kleine afstand tuurt een groep kinderen naar een schuimbekkende herdershond die midden op straat ligt. Het dier ademt zwaar, zijn tong hangt buiten zijn bek en de ogen hangen half dicht. ,,Zou die doodgaan”, fluisteren de kinderen. Enkele seconden later arriveert een grijs busje. Vier mannen springen naar buiten. ,,Niks aan de hand. Wij zijn van de gemeente. Dit beest is ziek. We brengen hem naar de hondenopvang van de gemeente”, roept een van hen naar de buurtbewoners. Een man protesteert. Hij weet dat het asiel slechts uitstel van executie betekent.

Istanbul telt op het moment 33 gemeentelijke asielen. Die zijn overbevolkt en de verzorging is minimaal. Zelfs een gezonde hond heeft er een overlevingsduur van maximum één week. Pups die er worden geboren sterven meestal binnen tien dagen.
Maar met name de straathonden vergaat het slecht. Ze zijn vaak vies en ongezond en daarom zijn ze niet geliefd bij burgers. Turkije nam dit jaar een dierenbeschermingswet aan die het steriliseren en opvang van zwerfhonden door gemeenten verplicht.
,,Mooi, maar de wet wordt niet nageleefd”, zegt Banu Ergüder, die zich sinds 1983 inspant voor de straathonden in Istanbul. ,,De gemeente moet de honden steriliseren en terugplaatsen en ook dat gebeurt niet. Ze worden gevangen gezet en in de meeste gevallen loopt het slecht met ze af.” Volgens Ergüder strooien sommige gemeenten ’s nachts zelfs met gif geïnjecteerde gehaktballen, in wijken waar veel zwerfhonden leven. De volgende dag liggen de straten bezaaid met dode honden. ,,Dat gebeurt nog steeds”, zegt Ergüder. ,,Maar nu zie je vaker dat ze de honden zogenaamd komen vangen en naar het asiel brengen. Wat omstanders niet zien is dat de dieren meteen vermoord in plaats van verdoofd worden.” Verdovingsinjecties zouden namelijk veel duurder zijn dan spuitjes met een dodelijke dosis gif, meent Ergüder.
Ergüder zet zich samen met de ‘Actiezwerfhonden’ in Rotterdam in voor twee Turkse vrouwen, die de zwerfhonden in Istanbul helpen. Cemile en Nilüfer leven al jaren met en tussen honderden honden op een braakliggend terrein in Ataköy.
De avond is gevallen wanneer Nilüfer nog driftig aan het werk is. Het hondenterrein is slecht verlicht en is omheind met verroeste tralies. Het lawaai van honderden blaffende honden is oorverdovend, maar Nilüfer schijnt het niet te deren. Lenig klimt de 52-jarige vrouw met haar kaplaarzen over de omheining. ,,Vandaag hadden ze geluk. Een restaurant stuurde vijftig kilo kip en botten,” zegt Nilüfer. Ze is er blij mee. ,,Elke dag vraag ik me af hoe ik ze moet voeden.” Alle 300 honden, die Nilüfer beschermt tegen de gemeente, zijn gesteriliseerd en gecastreerd. Voor de medische kosten kan zij soms rekenen op de hulp van enkele dierenliefhebbers. Elektriciteit en stromend water is er niet. ,,De dieren zijn mijn alles, maar soms heb ik wel spijt. Het is een gebed zonder einde,” zegt Nilüfer.
Nilüfer en Cemile durven de honden niet te laten gaan zolang ze voor de gemeente niet veilig zijn. Toch bestaat er een oplossing:

in de stad Fethiyye probeert een organisatie een mobiele sterilisatiekliniek op te zetten. Als meer gemeenten hieraan meewerken en de ‘behandelde honden’ verder met rust laten, kan het probleem binnen drie tot vijf jaar zijn opgelost.
,,De Turken zijn bang en vies van honden”, zegt Nilüfer. Hun vrees voor hondsdolheid is voor een groot deel onterecht, want dat valt erg mee. Het is belangrijk dat burgers beter worden voorgelicht, zodat dierenorganisaties hun werk kunnen doen. Tot die tijd laat ik mijn honden nooit aan hun lot over. Ik verzorg ze tot mijn laatste dag”, zegt Nilüfer.