Yolanda in Istanbul 2009

29 mei 2009 Yolanda Oosterom.

Na een dik jaar vrijwilligerswerk voor Stichting ActieZwerfhonden ging het “kriebelen” en wilden ik (Yolanda) en mijn man Loek heel graag zien hoe het SHKD bos asiel er in het echt uit ziet.
Dus besloten we tot een vakantietripje naar Istanbul , maar uiteraard niet zonder een opdracht meegekregen te hebben, namelijk verslag uit brengen over het wel en wee van de honden in het vriendenproject.
Het bos asiel ligt ver, heel ver uit het centrum van Istanbul, en bij gebrek aan openbaar vervoer er naar toe werden we door een vrijwilligster van het SHKD opgehaald uit de stad.
Op het zandpad vlak voor het bos asiel kregen we een klapband, dus nog even een bandje verwisseld, het was gelukkig maar 29 graden…. Terwijl Loek zich ontfermde over de band had ik tijd om te genieten van het uitzicht op het bos asiel, wow, wat een bijzonder geheel!

Even later konden we de laatste paar honderd meter afleggen en werden we hartelijk verwelkomt door een aantal vaste medewerkers en vrijwilligers, en alvast kort rondgeleid. En lieve mensen van het vriendenproject, wat ziet het er goed uit daar, en wat is het schoon en verzorgd en groot!
Loek en ik waren een beetje stil van verbazing en bewondering….
Vooral voor de honden van het vriendenproject, meest honden die teveel het vertrouwen in de mensheid verloren hebben om nog in een gezin geplaatst te kunnen worden, is dit een geweldige plaats om hond te mogen zijn en de rest van hun leven in alle rust te verblijven.
Ze wonen in groepjes, met allemaal minstens één hondenvriendje in grote compartimenten, stukken bos met zon en schaduwplekken, in veiligheid. Ze worden liefdevol verzorgd, hebben de beschikking over een hok voor beschutting en overal staan grote bakken met fris drinkwater en voer waar ik wellicht ook wel een hapje van had kunnen mee eten, al gaat mijn voorkeur niet echt uit naar hondenbrokken.
Bijna alle honden (ja, we hebben ze écht allemaal gezien, al viel dat niet mee soms!) van het vriendenproject zien er goed doorvoed en gelukkig uit. Sommige honden komen weliswaar op leeftijd, zoals mijn “eigen” hond Fidel.

Ook bij honden komt ouderdom natuurlijk met gebreken. Het is echt dankzij uw bijdrage als vriend van een hond dat ook deze oude honden, die vaak hoge medische kosten met zich meebrengen, toch een fijn leven mogen en kunnen hebben.
’S Middags zijn we samen met Omer, de para-veterinair van het SHKD bos asiel, aan het werk gegaan om alle honden van het vriendenproject op de foto te zetten. Omer kent alle honden bij naam, gelukkig, maar desondanks bleken wij zo nu en dan veel staart en weinig hond te kunnen fotograferen. Een flink aantal van de honden vond of mij, of de camera heel eng, ik ben bang voornamelijk de eerste!! Zoals eerder gezegd hebben de honden flink veel ruimte, dus gingen ze ons lekker vanachter een bosje staan begluren, poseren voor de foto was menige hond niet voor te porren…!
Sommigen van u zullen dit keer dus uw hond achter de bosjes moeten ontdekken, of genoegen nemen met de punt van de staart….onze excuses daarvoor!
U begrijpt, er zijn nog meer honden die wachten op een vriend om in hun onderhoud bij te dragen, dus mocht u iemand weten die zich ook financieel over een hond zou willen ontfermen, héél graag!
Hartelijke groeten van alle medewerkers en vrijwilligers van het SHKD bos asiel!

Deel II

Puppy Yolanda en de situatie in Turkije
Liefde op het eerste gezicht was het, niet meer, niet minder.

Ik ontmoette haar tijdens mijn bezoek aan het SHKD bos asiel afgelopen mei 2009. Meteen bij binnenkomst viel mijn oog op een stel kennels direct op het centrale pleintje van het asiel. De ziekenboeg, speciaal voor honden die de hele dag door zorg nodig hebben. Ik mocht bij haar, om haar te knuffelen.
Ze was gevonden langs de kant van de weg, broodmager en aangereden door een auto met als gevolg een gebroken pootje en haar staartje dermate aan gruzelementen dat het geamputeerd moest worden. Ik vroeg haar naam, en de medische verzorger Omer zei glimlachend dat ze van nu af Yolanda zou heten. Mijn kleine puppy, zo lief en onschuldig!

In het SHKD bos asiel wonen zo’n 600 honden, allen noodgevallen die op straat geen schijn van kans zouden maken, of op de nominatie stonden om door gemeente of plaatselijke bevolking vergiftigd te worden. In dit asiel hebben de honden de ruimte en krijgen een goede verzorging.
Er zijn vele asielen in Turkije waar enorme aantallen honden zitten, maar in vele gemeenteasielen zitten de honden dwars door elkaar in veel te krappe kooien, en worden zieke, zwakke en gewonde honden aan hun lot overgelaten, het liefst zonder voldoende eten en drinken.
Het is ook de oplossing niet natuurlijk om alle honden die zich op straat zwervend volgens hun natuur voortplanten in dit soort “concentratiekampen” op te sluiten, met de bedoeling ze maar snel een afschuwelijke dood te laten sterven. Maar de honden die in deze asielen terechtkomen, zijn daar wel degelijk gebracht om de straten op te schonen….
De plaatselijke autoriteiten geven daar helaas hun eigen invulling aan. Ze pakken de honden op, laten ze steriliseren door “slagers”en daarna creperen in zo’n overvol asiel of ze brengen ze naar afgelegen bossen om daar te sterven…
Volgens de Turkse wet zijn alle gemeenten verplicht hun zwerfhonden te steriliseren en weer terug te zetten in hun eigen territorium.

Conform onderzoeken van de World Health Organisation is dit de enige afdoende en humane manier om de zwerfhonden problematiek op te lossen.
En de overheid doet ondertussen alsof ze het niet ziet, alsof het niet gebeurd. Denk niet dat je zomaar een kijkje mag nemen in zo’n “asiel”, laat staan foto’s maken. Waarom zou dát toch zijn???
Eén van de angstaanjagende gebeurtenissen die ik gehoord heb is van een asiel vol honden waar de medewerkers allen tegelijk op vakantie gingen. Poort op slot, klaar……
Het enige wapen dat we in handen hebben is educatie , op de basisscholen. Als de volwassenen de compassie voor dieren niet op kunnen brengen, laten we dan in vredesnaam hopen dat de kinderen dit wel kunnen. En laten we ze leren dat een hond een levend wezen is met zijn eigen recht op een goed bestaan, maar ook dat een gesteriliseerde hond geen puppy’s meer kan krijgen, zodat er niet meer zoveel honden naar een asiel moeten.
Natuurlijk zou de overheid deze educatie op zich moeten nemen, maar ja, zoals u zult begrijpen wordt deze taak nu uitgevoerd door een handvol vrij uitgeputte dierenbeschermers, waar ik groot respect voor heb!
Wanneer neemt de Turkse overheid eindelijk zijn verantwoordelijkheid, vraag je je af, pas als de kinderen van nu de overheid van de toekomst zijn?
Laten we dat dan maar hopen, maar moeten we daar op wachten? Kunnen de honden van nu daar op wachten?
U zult zich misschien afvragen waarom mijn verhaal over mijn puppy Yolanda zo grimmig is geworden.
Gisteren zou ik nieuwe foto’s krijgen van mijn puppen kind, mijn idee was dat ik wellicht kon helpen een veilig thuis voor haar te vinden, misschien zelfs wel hier bij mij.
’S Avonds kreeg ik het verdrietige nieuws. Mijn kleine pup was de dag ervoor overleden. Haar kleine verwonde lijfje had het opgegeven, ondanks de goede zorgen in het bos asiel.
De lieve vriendin in Istanbul die mij dit slechte nieuws bracht, vertelde mij wat haar moeder haar als kind vertelde als zij weer eens een straathond vriendje verloren had.
Moeder zei: “meisje, wees blij voor dit hondje, het zal nooit meer de pijn hoeven verdragen van de stenen die tegen hem aan worden gegooid”…
Een wijze vrouw met compassie.
Maar lieve mensen, dit puppy had nooit geboren mogen worden, net zoals zoveel andere puppy’s daar niet geboren hadden hoeven en mogen worden.
Haar had de honger, de eenzaamheid en de pijn van het bruut overreden worden bespaard moeten en kunnen worden!!!
Ik zit hier met pijn in mijn hart en kan alleen maar hopen.
Hopen dat we met Stichting ActieZwerfhonden genoeg geld bij elkaar kunnen sprokkelen om nog meer educatieboekjes te kopen, hopen dat er vele brieven aan de Turkse overheid worden gestuurd met de vraag hun dieren welszijnswet na te laten leven op een fatsoenlijke manier, hopen dat de goede dierenbeschermers in Turkije de moed niet opgeven, hoe moeilijk dat ook is!
En hopen dat er een hondenhemel is waar mijn puppy samen met al die andere verkwanselde mishandelde honden pijn en zorgenvrij is……