Een klein hoop je hond

Tja…ze was er plotseling. Meegenomen uit Portugal. Nee, niet door mij. Ik denk dat ik het niet gedaan zou hebben maar ik begrijp het wel. Mijn kinderen hadden het gedaan. Ze was gevonden op een golfbaan, verstopt in een boomstronk. Een klein hoopje hond…grote ogen…van die lange slappe oren, beetje bruin/beige en geen staart. Volgens de Portugese dierenarts was ze gezond. Ze kreeg allerlei vaccinaties en prikken en uiteindelijk het paspoort waarmee ze, in een geleende tas, mee naar Nederland kon worden genomen. En ja, ze moest een naam hebben.

Foto: Roy Beusker

Ze was gevonden onder een dennenappelboom, het was een dame en de dierenarts vond dat het Pinha moest worden. Portugees voor dennenappel. Geboortedatum? Nou ze was zo’n 4 a 5 weken oud en ze gokten maar op 4 oktober. Mooie datum. Ja toch? Het was 2004. Ons leven was toen net een beetje gewend aan geen hond. We hadden Max op 31 december 1999 moeten laten inslapen. En, het afscheid nemen van je hond was zo erg dat ik dat NOOIT meer mee wilde maken. Als ik het nu opschrijf moet ik denken aan mijn eerste bevalling. Ook toen riep ik dat ik dat NOOIT meer mee wilde maken….We kregen daarna nog twee kinderen…Dus, zeg nooit NOOIT…Het nieuwe millennium was de eeuw waarin we iets minder zouden gaan werken. Hadden daar de leeftijd voor en de kinderen waren de deur uit. Geen handenbinders meer. Dus, ook al was iedere hond die ik zag de aanleiding om te denken: zouden we toch maar eens etc. etc. etc…Nee…geen hond.Misschien wel handig om eerst nog even te vertellen hoe Max bij ons was gekomen. We waren eens op visite bij de journalist en televisiemaker Simon van Collem. Hij had net een nieuwe hond. Een volwassen puppy waarmee hij en zijn vrouw dolgelukkig waren.Ze deden allerlei cursussen. De hond werd keurig opgevoed en wij vonden hem een schoonheid.

De familie van Collem had één groot probleem. De hond vroeg meer tijd dan ze gedacht hadden. Er moest veel meer met hem gewandeld worden en ze vroegen zich af of ze wat dat betreft wel goed genoeg waren voor hem. Misschien moesten ze er aan gaan denken toch een andere baas voor hem te zoeken. Die hond heette dus Max… Het was zo rond 1985. En zo kwam die schoonheid bij ons.
Lang daarvoor , eind jaren 60 hadden we Rossie. We woonden op kamers bij een gezin waar, behalve de hond, twee kinderen hun plaats moesten veroveren. Eigenlijk was de hond daar een kind te veel en toen wij naar een eigen flat verhuisden ging Rossie mee. De dag dat we Rossie moesten laten inslapen, ze was 18 jaar, heb ik nooit vergeten…Ik dacht dat het wel meeviel toen mijn man met haar naar de dierenarts ging. Ik bleef thuis…Mijn man kwam terug zonder Rossie..
En Nador moeten we ook niet vergeten. Ik weet niet waarom, maar het hondje van de maand in een kranten rubriek over het dierenasiel ergens in

het Gooi trok mijn aandacht. Ik ben even gaan kijken. Nador was een Poolse rashond maar slecht behandeld. Ik nam haar even mee voor een wandeling. De mensen in het asiel waarschuwden mij. Een moeilijke hond…dus Nador heb ik wandelend mee naar huis genomen, het asiel gebeld en verteld dat ik Nador graag wilde adopteren. Ik ben die eerste maand met hem teruggegaan naar de fokker wiens naam ik op de stamboom kon vinden. De beste man stond te huilen toen hij zag hoe Nador er aan toe was en smeekte me de hond een jaar de kans te geven om te wennen.. Het heeft een jaar geduurd voor we aan elkaar gewend waren en ze ons vertrouwde. Ook Nador zal ik nooit vergeten. Honden horen dus bij mijn leven en toen ik gevraagd werd om deze stichting een beetje te helpen heb ik “ja” gezegd. Ik heb gelezen hoe ze het aanpakken, wat het idee achter het helpen is…en ik denk dat ze het goed doen. Het komende jaar zal ik Stichting ActieZwerfhonden waar ik kan gaan steunen. Een druppeltje op een grote gloeiende plaat..maar niets doen is geen optie.
Ria Bremer, juni 2010.

Hallo Linda,

Leuke en bijzonder informatieve nieuwsbrief. Jullie doen het goed. Uiteraard heb ik op je gestemd. Je verdient het. Als een ander het wordt dan zal die het ook verdienen. Eigenlijk zou het zo moeten zijn dat er zoveel kandidaten zijn dat ze niet kunnen kiezen!!

Ik ben nu bijna een jaar bij jullie. We hebben afgesproken na een jaar te evalueren. Ik heb geen idee of ik iets voor jullie heb kunnen betekenen. Als het aan mij ligt dan plakken we er een jaar aan vast. Als jullie anders willen ook prima.

groet,
Ria